Fotografija kao hobi ili kao zanimanje, svejedno,u Gacku nije imala baš previše poklonika.

Govorim o vremenu kad to nije bilo, kao danas, okrenuti ka objektu interesovanja potpuno automatizovan uredjaj, koga Evropejci šezdesetih godina, kad iz Amerike stiže, odmah prozvaše - idiot kamera.  

 Dugi su vremenski periodi u gatačkoj zbilji, koji su proticali bez fotografa. Ili su se “profesionalno” njome bavili neki, koji ni danas o njoj ne znaju više od nekoliko kombinacija “blende” i “ekspozicije”.

Mada, danas o tome većina onih što drže fotoaparate, posebno ove digitalne nemaju  pojma.

Oni nešto stariji zapamtiše da je trebinjac Risto Ružić, u kući Košutića imao fotografsku radnju i da je fotografisao starim onovremenim kamerama sa pločom I  sa predratnom njemačkom “Lajkom”, čija optika i danas krasi većinu japanske i ine digitalne produkcije.

Iza njega fotografijom kao zanatom su se bavili mnogi. Većina usputno, uz svoje osnovno zanimanje, koje sa fotografijom nikada nije imalo ništa zajedničko.

 Iza Ružića, fotografsku radnju u Gacku je imao izvjesni Govedarica, koji poslije preseli u Nevesinje, a neposredno pred rat i Foto “Draga”, cije prezime nikada ne upamtih.U intermecima vremenskim , izmedju ovih profesionalaca (uz dužno poštovanje nečemu što se u fotografiji zove profesionalizam) “ubacivali” su se kinoaparater Safet Ćapin i brico Azim Kažinic. Oko njihovog fotografskog angažmana  bilo je i ostalo nebrojeno mnogo anegdota . Ostavimo ih sjećanjima savremenika.

 Uz pomenute, bilo je u Čaršiji nekoliko istinskih zaljubljenika fotografije.

 Vise inklinirahu ka nečemu što se u žargonu zove angažovanom , sportskom ili umjetničkom fotografijom. Neki od njih ostadoše u početnim fazama razvoja, samo zaljubljenici. Neki, pak , od hobija razviše ljubav i(li) biznis.

 O njima nekom drugom prilikom.

 Ne mogu da se ne podsjetim na prve “aparature” za izradu fotografija, napravljene od sperploče, onom malom školskom  “šegicom”, objektiv bijaše sa već pomenute “Lajke” koja tada bi u vlasništvu Moma Andjića, navoja za taj objektiv na kućištu projektora, koji načini vec legendarni majstor Garo i prvih sušenja fotografija iz te primitivne produkcije – na pegli. 

Ovo malo fotografske istorija Gacka htjedoh da mi posluži kao uvod u priču o prapočecima bavljenja fotografijom Milimira Šupica.

Pišem o čovjeku koji je cijeli svoj život posvetio fotografiji, pa bilo da se radi o amaterskoj , na početku, novinarskoj u sredini , angažovanoj pred zadnji rat, ili ovoj komercijalnoj od koje danas živi.

Milimir Šupic, je izdanak generacije rodjene neposredno iza Drugog svjetskog rata, kojoj je sirotinja življenja odredila da u fotoaparat gleda , kao u čudo. Čudo tehnike, ali istovremeno i nešto što je svojom cijenom bilo zaista nedostupno.