Darko Mandić

NEVIDLJIVI DODIR TIŠINE

(Odabrani stihovi iz neobjavljene zbirke)

AKO...

                                                Ako nestane{

                                                kao rumeno svetlo

                                                na zalasku Sunca

                                                kako }u o~arati

                                                tvoje srce

                                                {to ne~ujno kuca

                                                u tuzi sveta.      

NEMOJ SE ZAKLETI

                                    Nemoj se zakleti svojim sme|im o~ima

                                    jer su me gledale i tra`ile da ih ljubim.

                                    Nemoj se zakleti sre}om u kojoj sebe vidim

                                    i ni~im se nemoj kleti {to mogu da izgubim.

                                    Kuni se onim {to ni ljudsko ni tvoje nije,

                                    pusti me da budem silan i lep{i od zore;

                                    stihove i rime da razigram u gluvoj no}i

                                    pa neka me ljudi zbog toga kore.

                                    Neka ka`u da sam `iveo, voleo i umro

                                    u luda~koj strasti gor{taka i skitnice

                                    i ~ovek bio. Od `ivota iskao i dao svoje,

                                    a neljudsko prezirao ko obi~ne sitnice.

                                    Ostavi zakletve jer su la`nije od suza

                                    i ne sluti rastanak. [to }e nam vi|enja

                                    na skrhanoj stazi koju su ispleli puti

                                    kada nam `ivot bude kazao dovi|enja.

TONEM LI U NEBO

                                    Tiha no} be`i u praskozorje,

                                    rana jesen jo{ spava rumenim licem prosuta

                                    po polju i bezna|u.

                                    Gde su sada moji ko{mari tamnih prostora

                                    i ledeni snovi svezanih ruku?

                                    Nisam vi{e pesnik

                                    i ne}u da budem pesnik.

                                    Tvoj osmeh mi je dovoljan,

                                    mo}niji od podsmeha rulje

                                    u skrhanom jutru.

                                    Donesi mi malo sunca da ugrejem du{u.