Darko Mandić

NEVIDLJIVI DODIR TIŠINE

(Odabrani stihovi iz neobjavljene zbirke)

NEPLIVA^

                                    Pogledom je otopio led

                                    kad je progutao Sunce,

                                    ponesen vetrom.

                                    Spava na dnu jezera

                                    sa podignutim kapcima,

                                    u ga}icama od mese~evog praha.

                                    To {to misli{ da je sve}a,

                                    to mu je u oku sjaj.

PIKNIK U POKU[AJU

                                    Repom od nerca

                                    upalih zelenog zmaja.

                                    Asfaltnom zmijom vozim na Klinje.

                                    Kutije iza mojih le|a vibriraju ²Daring night².

                                    Auto je dobro ali gume nisu.

                                    Zaboravio sam po~e{ljati ma~ku

                                    ali nisam votku u piccolo fla{i.

                                    Prognoza moga emocionalnog stanja

                                    prili~no je izlizana.

                                    Pod svojom vrbom

                                    nalazim srce nedeljnog jutra

                                    i odsutnost tu|ih tragova.

                                    U crveni ~amac

                                    iz plave vode

                                    izvla~im:

                                    peraja, repove, krlju{ti,

                                    zinute glave,

                                    nemirne {krge,

                                    upla{ene o~i.

                                    SALMO TRUTTA MORPHA FARIO L.

                                    Budan buljim u plafon

                                    i ne}u da prelistavam sanovnik.

PESMA POHABANA KANONADOM TIŠINE

(Članicama BeogradCafe-a)

            Hetero moja,

            Morao sam stalno da kradem ovaj san

            da bih digao glavu

            ka mese~evom luku

            koji te je obasjao pod zvezdanim nebom

            ve~nog prole}a.

            Ali, glas mi je u bunaru,

            misao sasu{ila zadnju laticu cveta

            i jedva pevam baladu o tebi

            da je ~uju svi.

            Ni u transu, a ni u bolu

            ne smem {apnuti tvoje ime.

            Moje misli, izgleda, nikada nisu doprle

            do predvorja tvoje visine

            i samo stra{na }utnja

            sa tri ostro{ke sve}e u ruci

            posmatra zvezde

            kao da su one tvoje stani{te ta{tine.

            Navrati u moj profil

            da mi se du{a smiri

            nimfo BeogradCafe-a,

            hetero celog sveta.

            Tvoje su o~i

            dva prozora jedne du{e

            u kojima besciljno tumaraju

            senke dobrih duhova.

            Hetero moja,

            kada se diskonektuje{ usred no}i

            bez kandila tra`i}u tragove

            tvojih izgubljenih stopa.

            Povedi i mene u mrak u kome si ti

            i daruj mi gutljaj sve`ine.